من و خدات دوتا دیوونه ایم ..

در من تمام توست و در تو تمام آنچه دوست می دارم ...

13 ●

#من هیچ وقت بهترین دوست کسی نبوده ام.حتی بهترین دوست بهترین دوستانم.حتی بهترین دوست کسی که خیلی دوسش داشتم.من از آن دسته آدم هایی نیستم که ماندگار می شوند،می چسبند یک جایی گوشه ی ذهن شما و کنده نمی شوند.بامزه نیستم.یک جوری که از خنده دل و روده تان بپیچد به هم و وقتی نیستم بگویید جای فلانی خالی،اگر بود چقدر خوش می گذشت.آنقدری کتاب نخوانده ام ،فیلم ندیده ام ،سفر نرفته ام،تجربه های جالب انگیز نداشته ام،یا موسیقی شناس نبوده ام که بشود باهام حرف های این شکلی زد.کلمات منحصر به خودم ندارم که به واسطه یشان یادم بیفتید.لحنم،قیافه ام،لباس پوشیدنم و حرف هایی که میزنم خیلی معمولی هستند.همیشه تنها بوده ام و عمق این تنهایی را آنچنان دوست دارم که آن را با هیچ چیز دیگری عوض نمیکنم.چون خودم را در آن معمولی یافتم... من هیچ ایده ای ندارم برای نجات دادن دنیا.خیال پرداز خوبی نیستم.همه چیز را همان شکلی می بینم که هست و همه را همان جوری می پذیرم که هستند.کسی را سوال پیچ نمیکنم اصراری ندارم که کسی خودش،دنیای شخصی اش یا گذشته اش و حالش را تمام و کمال برایم توضیح دهد.فکر میکنم اگر لازم باشد چیزی را بدانم آدم ها خودشان می آیند و همانقدری که لازم است در موردش برایم حرف می زنند.بله من مدت هاست که هیچ اصراری ندارم به هیچ چیزی.اصراری ندارم به برآورده شدن خواسته هایم.اصراری ندارم به اینکه اگر خیلی دلتنگش شدم خیلی دلتنگم شود.اگر خیلی دوستش دارم خیلی دوستم داشته باشد.اصراری ندارم به فهمیده شدن،به درک شدن ،به اینکه یکی گوش باشد برای غصه های کوچکم.اصراری ندارم به غافلگیر شدن به عوض کردن اطرافیانم،به اثبات درست بودن عقایدی که خودم هم هیچ اطمینانی به درست بودنشان ندارم.حتی اصراری ندارم به زنده بودن ،به زنده ماندن.من معمولی ام،و معمولی بودن هیچ غمگین نیست به نظرم.معمولی بودن فقط خیلی معمولی ست.معمولی بودن شاید همان دلیلی است که باعث می شود بهترین دوست کسی نباشم.کسی که وقتی از هم پاشیده ای بهش زنگ بزنی و بگویی بیا جمعم کن.شاید این معمولی بودن خوب باشد برای بقیه.یکجوری که جای خالی ام نه به چشمشان بیاید،نه بگذارد هیچ دردی بپیچد توی دلشان...

#فرهاد_نوری

پ.ن : یه جاهایی تو زندگی هست که خیلی غصه می خوری ..

یه جاهایی که دلت میگیره از تنهاییت ..

جاهایی که هیچیه هیچی دیگه نمی تونه خوشحالت کنه ..

دیگه اعتراض نمی کنی ..

داد نمی زنی ..

غر نمی زنی ..

فقط آروم می شینی یه گوشه و نگاه می  کنی ..

با یه حس خنثی ..

بدون حتی غم ..

خودتم از آرامشت تعجب می کنی ..

این جاها آخر خط اهمیت دادن به احساسته ..

جایی که دیگه هیچیه هیچی برا از دست دادن نداری ..

که بخوای پاشیو براش بجنگی ..

اون جا ته ته ته زنده بودن روح و احساسته ..

که باید بشینی یه گوشه و همه چیرو بسپری دست اون بالایی ..

خسته شدی اما ته دلت ایمان داری که یه روزی بالاخره جواب همه ی این بدیا داده میشه ..

و فقط به این امید زندگیتو ادامه میدیو سعی می کنی هواستو از همه چی پرت کنی ..

از ته دلت می خوای که تنهاییتو حفظ کنی برا خودت و یه قلمرو بزرگ از دیوارای بلند بتونیه بدون در، دور خودت بسازی ..

مثه قلعه ی راپانزل .. انقدر بلند که فقط با پرواز کردن و اوج گرفتن بتونی ازش بری بیرون .. 

و چقد شیرینه این رها شدن از خودت و اوج گرفتن به سمت اون بالایی ..

خدا جونم ،

زندگی کردن قشنگ ترین حسی نیست که بهم دادی ...

اون روز دور نیست ..

می دونم کمکم می کنی ...

12 ●

ساعت نزدیک 4 صبحه و من عجیب احساس نیاز به نوشتن می کنم ...

پر از حس متضادم ، خوب و بد .. که بده داره غلبه می کنه

به جرعت می تونم بگم این دوسال از زندگیم که به المپیاد اختصاص داده شده ، یکی از سخت ترین ، عجیب ترین ، پرفرازو نشیب ترین و بهترین و شاید بدترین سالای عمرم باشه ...

این حسه اصلا به خاطر یاد نگرفتم یا نخوندن و عقب موندن از برنامه درسی نیس ...

چون همه چی رو رواله ...

این حسه مهمون نا خونده ی قلب و ذهنمه که دلش می خواد این مدت فقط تموم شه ...

ناراحتم و هیچی مثه یه موفقیت نمی تونه خوش حالم کنه ...

فک کنم این موفقیت رو تو آزمون ۸ مرداد باید بدست بیارم که همراه با یه انگیزس برام ...

کتاب ۱۱ دقیقه پائولو کوییلیو ... عجیب حالمو بهم ریخت ..

چقدر بد بود که اولین تجربم با این نویسنده بنام با بقول خودش سخت ترین کتابش شروع شد ...

دلم می خواد پرواز کنم به سمت روزایی که واسه رسیدن بهش لحظه شماری می کنم ...

واسه دیدن شهر دریایی ها

خدا بامنو تو تو یک قایقیم

خدابامنه تا تو بامن عجینی

کی میگه بد عشق پاک زمینی

11 ●

خب ...

بعد تقریبا یک هفته اومدم تا یه چیزی بنویسم ...

همه چی داره خوب پیش میره اگه من آدمانه تر درس بخونم خنده

پیش به سوی موفقیت بزررررگگگگگگ 

پ.ن 1 : تصمیم گرفتم خودمو تنبیه کنم یکم و از یک سری چیزا محروم :)اگه نتیجه داد میگم چرا ...

پ.ن 2 : باید رو رفتارم با دیگران یه مقدار تجدید نظر کنم ...

خیلی بعدا نوشت: اصن یادم نمیاد چرا باید خودمو تنبیه می کردی :دی

10 ●

کارنامم اومد و جمعا 100 شده بودم از 450 و میگن انگار کف 170-180 بوده ..

یعنی به اندازه ی یه سوال از کف پایین تر شده بودم که برام کلی ارزش داره ..

من امسال فقط به اندازه ی 5 ماه جدی المپ خوندم ..

اونم با چه بدبختی ..

راضیم از خودم چون هم تجربه اولم بود و نحوه ی نوشتن و بلد نبودم،

هم اینکه دیر متوجه یه سری چیزا شدم ..

سال دیگه موفق میشم ..

به معنای واقعی این کلمه ..

9 ●

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

8 ●

کلی از این یه تیکه آرامش گرفتم منلبخند

7 ●

این از بزرگ ترین ریسکای زندگیمه ..

به نظرم دارم با تصمیماتم بزرگ میشم و قوی ..

اصن بدون ریسک کردن که نمیشه به موفقیت رسید ..

من انقد آدم ترسویی نیستم که به خاطر یه نتیجه زود هنگام ، یه مسیر زیبا و پر پیچ و خم و از دست بدم ..

مسیری که کلی می تونم توش رشد پیدا کنم ...

موفقیت برا من فقط و فقط اضافه شدن یه چیزی به عقلمه ..

به درکمه .. به علممه ..  

قبول شدن فقط یه پاداشه و بس ..

همه هدفم قوی شدن تو درسیه که منو انتخاب کرده ..

فیزیک .. آینده ی من نتیجه ی منه و ولا غیر ..

این آدمایی ک قبول شدن براشون بزرگ ترین موفقیت تو زندگیشونرو قبول ندارم ..

در حالی که قبلا این طور فک نمی کردم ..

و همین درک دوباره و نگاه تازه به مسائل برام یه موفقیت بزرگه ... 

بعدشم انقد به خدا ایمان دارم که می دونم جوابا زحمتامو می بینم یه جا .. دیرو زود داره ..

ولی سوخت و سوز اصلاا ..

6 ●

خوووببب بالاخره تقریبا با یک ماه تاخیر امروز ساعت 13:40 نتیج اومد و قبول نشده بودم ..

خیلیم شیک  اصن از این ناراحت نیستم که قبول نشدم ...

چیزی ک خیلی ناراحتم می کنه قبولیه تنها ۴ نفر شهرستانی از بین ۴۴ نفر برگزیده نجوم این دوره ست و این نشون دهنده ی عادلانه نبودن و یکسان نبودن امکانات آموزشی تو کشوره ..

از همه اینا که بگذریم

با تمام قدرتم برا سال دیگه می خونم و به هیچ کدوم از این مسائل توجه نمی کنم ...

من خدارو دارم و اون از اون بالا هم همه چیو می بینه

هم هوامو داره

پیش به سوی موفقیییییتتتتت بزرررگگ

یا علی ...

5 ●

انگار فردا بعد از ظهر دیگه می خوان جوابارو بدن ..

آرومم ولی کلی از خودم ناراضیم..

چون این دوهفته اصن درس نخوندم :(

بازم اون هفته اول خوندم ولی این دوهفته ..

پووف فردا شب ، شب احیای سومه و اصلی ..

فردا همه چی نهایی میشه برا یه سالمون

نتیجه آزمونم هرچی که باشه ،

فردا شب فقط خدارو شکر می کنم و  ازش کمک می خوام :)

اگه قبول نشم که شکر می کنم بخاطر اینکه این همه کمکم کرده تا اینجا و ازش می خوام بازم کمکم کنه تا بتونم قوی تر از امسال برا سال دیگه بخونم :)

اگرم قبول بشم که شکر می کنم که نتیجه کارمو نیتمو بهم زود نشون داد و از می خوام قوی تر از قبل کمکم کنه تا تو دوره بترکونم :)

در هر صورت باید کلی تلاش کنم و خداجونمم کمکم کنه :)

مرسی که هستی عشقممممم

4 ●

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

3 ●

گز می کنم خیابان های چشم بسته از بر را

میان مردمی که حدودا می خرند و

حدودا می فروشند

در بازار بورس چشم ها و پیشانی ها ..

و بخار پیشانیم

حیرت هیچ کس را بر نمی انگیزد ..

2 ●

"... علی ، رب النوع انواع گوناگون عظمت ها، قداست ها ، زیبایی ها و احساس های مطلق است. ازآن گونه مطلق هایی که بشر همواره دغدغه دیدن و پرستیدنش را داشته ، وهرگز نبوده ، ومعتقد شده که ممکن نیست درکالبد یک انسان تحقق پیدا کند ، و ناچار ، می ساخته است. علی در همان حد مطلقی که پرومته در اساطیر ، روح تشنه و محتاج انسان را از فداکاری اشباع می کرده ، و دموستنس از قدرت و صداقت و لطف سخن، و هرکول از قدرت و نیرومندی جسم ، و خدایان دیگر از نهایت رقت و محبت و لطافت روح ، همه را در یک رب النوع جمع می کند . علی ، نیازهای را که در طول تاریخ، انسان ها را به خلق نمونه های خیالی ، و به ساختن الهه ها و رب النوع های فرضی می کشانده ، در تاریخ امروز اشباع می کند. و از همه شگفت همه فضایل مطلقی را که ما ناچار در اسطوره ها و رب النوع ، حتی فرضی ، قابل جمع نیست ، در یک اندام عینی جمع کرده است. جنگ هایش را ملاحضه می کنیم و او را مانند یک رب النوع اساطیری می یابیم که با خون ریزی و بی باکی و نیرومندی شدید در حد مطلق پیکار می کند. به طوری که نیاز انسان را به داشتن و بودن یک احساس قدرت مطلق بشری، سیراب میکند. و در کوفه ،در برابر یک یتیم ، چنان ضعیف و چنان لرزان و چنان پریشان می شود که رفیق ترین احساس یک مادر را به صورت اساطیری نشان می دهد. و در مبارزه با دشمن چنان بی باکی و خشونت به خرج می دهد. که مظهر خشونت شمشیر است . و شمشیرش ( ذوالفقار) مظهر برندگی و خون ریزی و بی رحمی نسبت به دشمن در مبارزه است. و در داخل ، از این نرمتر، و از صمیمی تر ، و از این پرگذشت تر پیدا نمیشود. در جای دیگر، علی وقتی می بیند اگر بخواهد به خاطر احقاق حقش شمشیر بکشد. مرکز خلافت و قدرت اسلامی متلاشی می شود. و وحدت مسلمین بر باد می رود ، ناگزیر صبر می کند ، یک ربع قرن صبر می کند و با شرایطی و در وضعی زندگی می کند که دست احساس پرومته ی به زنجیر کشیده را در انسان به وجود می آورد . اما علی، به خاطر انسان ، این زنجیر را خود بر اندامش می پیچد. یک ربع قرن خاموشی از طرف روحی که همواره بی قرار است و از ده سالگی وارد نهضت اسلام شده ، به تعبیر خودش صبری با طعم احساس انسانی است که "خار در چشم و استخوان در گلو" است..."

دکتر علی شریعتی

1 ●

اون موقع ها که بچه تر بودم و انشا داشتیم ،

اگه بهم می گفتن یه نامه برات بنویسم ، نمی دونستم چی بنویسم ..

اصن نمی دونستم چه جوری باید شروع کنم و چی بگم بهت ..

شاید چون درک درستی ازت نداشتم و هنوز اونقدرا حست نکرده بودم ..

ولی الان الان که 16 بهار از زندگیم میگذره و با کلی تجربه خوب و بد نشستم پای نوشتن ،

کلی حرف دارم که بزنم .. کلیییی ...

بزار تا یادم نرفته بگم:

خدا جونم سلام

الان که دارم می نویسم پر از حس خوبم ..

پر از آرامش .. کلمه ها هی تند تند میان تو ذهنمو میرن ..

بعد این همه مدت ، بعد این همه کمک ، اومدم که کتبا و با سند با خوده خوده خودت حرف بزنم ..

فقط حرف بزنم بدون این که چیزی بخوام ..

برخلاف خیلیا که موقع حرف زدن گله می کنن ،

اومدم اینجا تا فقط ازت تشکر کنم ..

تشکر کنم بخاطر همه ثانیه هایی که هوامو داشتی بدون اینکه به روم بیاری ..

تشکر کنم بخاطر همه جاهایی که دستمو گرفتی ، بدون این که دستمو سمتت دراز کنم ..

تشکر کنم به خاطر تک تک لحظه های این دو سال که بهم این لیاقتو دادی که با تمام وجودم حست کنم ..

خدایا مرسی ..

مرسی به خاطر اینکه هیچ وقت رهام نکردی ..

مرسی بخاطر معرفتی که تو دلم گذاشتی ..

مرسی به خاطر دل بزرگی که بهم دادی و با قطره ای از دریای پر عظمت بخششت لبریزش کردی

خدای مهربونم ببخش

ببخش به خاطر تمام لحظه هایی که منتظر یه دعا و صدا ازم بودی تا دنیارو برام بهشت کنی و من فراموشت کردم ..

ببخش بخاطر همه ثانیه هایی که تو به یادم بودی و من از معبودم غافل شدم ..

خلاصه که از این بنده ی رو سیاهتو ، این دوست بی معرفتت بگذر ..

دوستیم دیگه .. مگه نه ؟

مهربونم ..

از وقتی تو زندگی به خودم اومدم و دیدم الکی الکی پونزده سال از عمرمو تباه کردم و هیچی ندارم ،

وقتی از همه جا نا امید بودمو دیگه دلم موندن تو این دنیاتو نمی خواست ،

اون موقع بود که کم کم فهمیدم همه ی این  عذابا بخاطر نبود تو بوده ..

البته تو که همیشه بودی ، این من بودم که فکر همه بودم الا تو ..

من بودم که از همه کمک خواستم الا تو ... اون موقع بود که تو دلت یکم آروم گرفت و با یه آهه من که از دوری تو بود،

منجیتو برام فرستادیو راهمو بهم نشون دادی .. اون موقع بود که منو اوردی تو دنیات ..

انگاری که تازه متولد شده باشم ..

چه چیزیم گذاشتی جلو پام ..

نجوم ..

یه دنیای هزاران هزار برابر بزرگ تر از دنیای من و هزاران هزار بار جذاب تر از زندگیم تا اون لحظه ..

الآن که دارم فکرشو می کنم می بینم الحق که کارت درسته و مو لا درزش نمی ره ..

با پررنگ شدن وجود تو،

تو زندگیم و قدم گذاشتن تو نجوم، هر ثانیه زندگیم دست خوش تغییراتی قرار می گرفت که منو با سرعت از گذشتم دور می کرد ..

جوری که نوشته های ده روز پیشم با الآنم یکی نبود ..

اون موقع همه چی برام گنگ بود ..

چرا من ؟

چرا المپیاد می خونم ؟

چرا نجوم ؟

یعنی واقع برا فرار از کنکور می خونم ؟

یا بورسیه گرفتن و کسب درآمد فوق العاده ؟

نمی دونستم هیچی نمی دونستم ..

اون سه تا سوال تو مغزم ورجه وورجه می کردو

کلی جواب دورش بود که  الان می فهمم همش اشتباه بود ..

منو انتخاب کرده بودی چون باید تغییر می کردم

باید صبور می شدم ..

باید با درد آشنا می شدم

هرچند که درد زیادی نکشیدم

ولی امتحانم کردی و من هر بار درمونده تر از قبل به خودت پناه می اوردم ..

انتخابم کردی تا یه سری چیزارو درک کنم ..

یه سری دوگانگیا توم به وجود بیاد

که اصن من کیم ؟

این همه تلاش برا چیه ؟

برا کیه ؟

درد مردمو به هر طریقی نشونم می دادی ..

تلویزیون کوچه خیابون اینترنت ..

و من تنها کاری که از دستم بر می اومد اشک ریختن بود ..

خدایا التماست می کردم که بهم اجازه بدی واسطه ی تو و بندت بشم ..

که بهم قدرت بدی جلوی ظلم وایسمو از مظلومت دفاع کنم ..

اون موقع بود که تازه فهمیدم چرا انتخابم کردی ..

اون موقع که فهمیدم چرا المپیاد نجوم ..

درست حدود پونزده-بیست روز قبل از اومدن نتایج مرحله دو ،

من این بنده ی کوچیکت تازه رسالتمو پیدا کردم ..

آررره من اومده بودم به این دنیا که بهت کمک کنم

اومده بودم که برم پیش دوستاییت که دارن عذاب می کشن ..

اومده بودم که برم کنارشون ..

هم پاشون بشم و دردشونو زندگی کنم اومده بودم که کمک کنم و تو با نجوم همه چی بمن دادی ..

مهم تر از همه یه معرفت و عشق عجیب که تو تمام روح و تنم ریشه دوونده ..

از همون پونزده-بیست روز پیش بود که دیگه استرس نداشتم

چون درک کردم عظمتتو حکمتتو و وجودتو حالا من با تمام وجودم حست کرده بودم ..

الآنم که دارم این نامرو برات می نویسم

هجدهمین روز ماه رمضون شب ضربت خوردن مولامه ..

شب بخشش تو و  ..

شبی که سرنوشت یک سالمونو برامون می نویسی ..

خدایا من آرومم چون میدونم از اون بالا ناظری به همه 

حتی اگه فردا اسمم جزو اون چهلو دو نفر نباشه ،

بازم میگم شکرت چون می دونم امشب برام بهترینارو رقم می زنی و همیشه حواست بهم هست ..

عاشقتممممم مهربونه همیشگی

مرسی که کنارمی

به نام تو .. مهربون ترین

از سر ایمان هم اگر توکل نکنم

از سر بی کسی

جزتوکل چه کنم ؟

خدایا ...

آنجایی که اگر تو نباشی کسی نیست، باش ...

+ پست ثابت است.